ROZDZIAŁ 22

Szybko odebrałam telefon od Agaty.

- Jak to wszystkim wiesz?! – zapytała strasznie wkurzona.

- Uspokój się… Sebastian mi powiedział.

- Po co?

- A co? Miałaś zamiar mnie oszukiwać? Fajna z ciebie przyjaciółka…

- Chciałam ci powiedzieć… Ale nie wiedziałam jak… Zrozum… Ty jesteś w nim taka zakochana, a ja się bałam, że to wszystko popsuję.

- Mimo wszystko szczerość w przyjaźni to chyba podstawa, no nie?

- Przepraszam. Nie chcę po prostu pamiętać o tamtym związku. To było coś strasznego…

- Rozumiem cię…

- Kiedy wracasz do Polski?

- Od razu po wyścigu mam samolot.

- Zobaczymy się dopiero za tydzień?

- Moja mama ma dzisiaj przyjechać…

- Pogadamy potem, bo moja mama wróciła do domu.

Agata szybko się rozłączyła.

Sebastian, który przysłuchiwał się całej tej rozmowie od razu po jej zakończeniu wstał i mnie przytulił.

- A co jak jednak będziesz musiała dzisiaj wrócić?

- Nie wiem… - odpowiedziałam ze smutkiem.

- Nie pozwolę na to. Kocham cię!

- Ja ciebie też, ale zrozum, że dla mojej mamy to nie ma znaczenia. W dodatku…

- Co?

- Mam zamiar porzucić szkołę…

- Teraz?! Zostało ci kilka miesięcy, nie wytrzymasz?

- Chcę być przy tobie…

- Twoja mama mnie zabije…

Rozmowę przerwało nam pukanie do drzwi. Byłam pewna, że to moja mama W ogóle się nie pomyliłam…

Mama szybko weszła do pokoju i pierwsze co zrobiła to usiadła na łóżku i groźnym wzrokiem na mnie spojrzała. Od razu wiedziałam, że to nie będzie łatwa rozmowa. Spojrzałam na Sebastiana, który stał i opierał się o ścianę, nie za bardzo wiedząc co ma robić. Jedyny pocieszający fakt był taki, że po tej rozmowie najprawdopodobniej moim jedynym problemem będzie już tylko Agata.

- Mamo… - zaczęłam niepewnie.

- Wiesz co… ja chcę zacząć – poinformowała mnie. – Co masz zamiar dalej robić? Jeżeli będziesz tak co tydzień przyjeżdżała na wyścigi to zawalisz szkołę i nie zdasz matury.

- W zasadzie to…

- Nie! Daj mi dokończyć… Okej… Żebym już nie była taką „złą matką” to pozwolę ci tu zostać.

- Naprawdę?! – byłam mile zaskoczona.

- Ale jest jeden warunek – w sumie mogłam się tego spodziewać… - Jeżeli podasz mi choć jeden sensowny powód, dla którego chcesz tu zostać, to ci pozwolę.

- Wyrabiam już sobie znajomości. Mam szanse zostać nawet menadżerem zespołu, ale wszystko w swoim czasie. Być może od kolejnego sezonu będę zatrudniona na okres próbny.

- Czyli masz zawód, tak?

- No tak, ale oprócz tego spełnię w końcu swoje marzenia.

- Ale sezon zaczyna się już w marcu, a matury są w maju… Co teraz?

- Chcę porzucić szkołę…

- Słucham?! Jeżeli to jest twój plan na przyszłość to wolę, żebyś teraz wróciła do domu.

- Dlaczego?! Oczywiście… Dla ciebie nigdy nie miały znaczenia moje marzenia…

- Mają znaczenie i je sobie spełniaj jak chcesz, ale nie kosztem szkoły!

- Szkoła nie jest najważniejsza!!!

Cała wkurzona wyszłam z mojego pokoju i poszłam na spacer wokół toru Austin. 

_______________________________________________

No to jest w końcu powrót na bloga ; ) już niedługo kolejny rozdział ; ) obiecuję wam, że do środy będą przynajmniej dwa rozdziały ; ) 

Ale teraz: co myślicie o tym? : )