ROZDZIAŁ 8

W końcu nadeszła oczekiwana przeze mnie godzina. Osiemnasta - pora rozpocząć urodziny. Przyszli już prawie wszyscy goście. Tylko ci "spóźnialscy" jeszcze nie dotarli. Cała impreza jest dla mnie niespodzianką. Nie mam pojęcia jak będzie wyglądać mój tort, jak zaplanowali całą imprezę i tym podobne. I właśnie to czyni tą imprezę jeszcze bardziej emocjonującą.

- Wszystkiego najlepszego kochana! - dla sali właśnie weszła moja kuzynka Sylwia ze swoim chłopakiem Adamem.
- Dziękuję - mocno ich przytuliłam. - Ale ładnie zapakowany - powiedziałam odbierając prezent.
- Mamy nadzieję, że ci się spodoba - Adam się uśmiechnął. - Cały miesiąc to załatwialiśmy.
- To na pewno musi być śliczny - powiedziałam śmiejąc się. - Dajcie kurtki, zaniosę do szatni. Usiądźcie sobie tam w roku.
- Okej, dzięki.

Wychodząc z szatni natknęłam się na mamę.
- Dotarli już wszyscy? zapytała.
- Raczej tak. Możemy zaczynać - byłam strasznie podekscytowana.

Mama wzięła mikrofon i rozpoczęła "przemowę powitalną".
- Witam. Na początku chciałabym wszystkim podziękować za przybycie. Z tego co widzę to przyszli wszyscy zaproszeni goście, więc nikogo nie brakuje. Parkiet jak i sala jest mała, ale mam nadzieję, że się pomieścimy. Wszyscy wiecie, że będziemy świętować osiemnaste urodziny Madzi. Chodź tu do mnie - pokaż się - mama się uśmiechnęła. Wszyscy na mnie spojrzeli, więc wstałam i podeszłam do mamy. - Myślę,   że zaczniemy od tortu. Zapraszam więc wszystkich tutaj na środek. Zaraz rozdamy szampany i odśpiewamy sto lat.
Kelnerzy wstali i rozdali wszystkim kieliszki z szampanem.
- A teraz moi drodzy tort.

W tym momencie zgasło światło. Na sali zrobiło się ciemno. Z chwilą kiedy zaczął "wjeżdżać" mój tort wszyscy zaczęli śpiewać mi sto lat. Z początku nie mogłam za bardzo ujrzeć co to za tort. Z daleka wyglądał dziwnie i trochę się przeraziłam. Kiedy jednak kelnerzy ustawili tort przede mną nie wierzyłam własnym oczom. Mocno się uśmiechnęłam i popłakałam się ze szczęścia. Tort był w kształcie bolidu Red Bull Racing. Wyglądał identyczne. Każdy szczegół był mocno dopracowany. Nie potrafiłam opanować moich łez. Po odśpiewaniu sto lat szybko poszłam po aparat i zrobiłam mu zdjęcie. Łzy nadal leciały mi z oczu, a uśmiech nie znikał z twarzy.

- Błagam was - powiedziałam. - Nie krójcie tego tortu. Jest zbyt piękny.
- Gwarantuję ci, że smakuję równie dobrze - powiedział do mnie kelner.
- A to jeszcze nie koniec kochana - powiedziała mama. - Chyba przyszedł czas na to abym to ja ci dała prezent. Ten spodoba ci się sto razy bardziej niż tort - w tym momencie moje serce zaczęło znowu mocniej bić.
- To może być jeszcze lepiej - zapytałam z niedowierzaniem.
- Mam dla ciebie prezent, o którym zawsze marzyłaś. Dwa bilety VIP, z wejściówkami do garaży wybranego zespołu. Ja oczywiście wybrałam Red Bull - teraz już nie obchodziła mnie reszta zdania. I tak już nie mogłam uwierzyć w to co słyszę. - Na wyścig o Grand Prix Abu Dhabi. Hotel już jest zarezerwowany.
- Nie wierzę - powiedziałam mocno już płacząc ze szczęścia. - Bilety na wyścig, na który zawsze chciałam pojechać i jeszcze wejściówki do stajni Red Bull'a. Kocham cię! - mocno przytuliłam mamę.

O takim prezencie nawet nie marzyłam. Zanim zjadłam tort poszłam do łazienki poprawić makijaż. Nie miałam w tej chwili ochoty na jedzenie, więc wyszłam na dwór. Ciągle nie mogłam uwierzyć, że to się dzieje na prawdę. Tuż za mną wyszedł mój dobry kolega ze szkoły - Kacper.
- Cześć - przywitał się.
- Hej.
- Cholera, też bym chciał dostać taki prezent.
- Ciągle nie wierzę, że to prawda.
- Spełniają się twoje marzenia.
- Chcesz pojechać tam ze mną?
- Na prawdę?
- Interesujesz się Formułą 1, jesteś fanem Sebastiana Vettel'a, twój ulubiony zespół to Red Bull. Mielibyśmy o czym rozmawiać i na pewno byśmy się nie nudzili. A ja mam dwa bilety.
- Nie chcesz pojechać tam z Agatą?
- Agata się tym nie interesuję, a ty tak... To chcesz jechać czy nie?
- No jasne, że chcę - przytulił mnie. - Wielkie dzięki.
- Nie ma sprawy.

W końcu zjadłam tort. Trzeba przyznać, że był pyszny. Czekoladowy. Do północy bawiliśmy się świetnie - tańczyliśmy, śpiewaliśmy... W końcu przyszedł czas na fajerwerki. Były śliczne. Impreza trwała jeszcze do czwartej rano. Wszyscy cały czas świetnie się bawili, ale większość była już zbyt zmęczona na dalszą zabawę.

_______________________________________________________________

Jak ja bardzo chciałabym dostać taki prezent *__* ! a wy ?? I ten tort ... marzenie *__*

ROZDZIAŁ 7

Weszłyśmy do pierwszego lepszego sklepu z sukienkami.

- Co powiesz na tą? - Agata wskazała na różową, lekko srebrną w niektórych miejscach, z ćwiekami na ramiączkach sukienkę.

- Miała być granatowa - skrzywiłam się.

- Oj wiem, ale w tej na pewno będzie ci ładnie.

- No nie wiem. Poszukajmy jakieś innej.

- Okej, ale tą i tak przymierzysz.

- No dobra - uśmiechnęłam się. - Ej popatrz!

- Śliczna. I taka w twoim stylu.

Znalazłam sukienkę, która była w kolorze ciemno-niebieskim. Na dole była mocno pofalowana. Była bez ramiączek, a na górze, po lewej stronie, miała śliczną srebrną kokardkę. Musiałam ją przymierzyć. Poszłyśmy do przymierzalni. Najpierw ubrałam różową sukienkę.

- I jak? - zapytałam obracając się wokół własnej osi.

- Ślicznie - Agata uśmiechnęła się. - Czekaj, zrobię ci zdjęcie.

Agata wyjęła aparat i sfotografowała mnie.

- Idę przymierzyć drugą - powiedziałam.

- Okej. Czekam.

Po dwóch minutach wyszłam.

- Jak ci się podoba? - zapytałam.

- Ta jest cudowna! Zdecydowanie lepsza od poprzedniej.

- Zrób zdjęcie to porównamy.

Agata posłuchała mnie i wyjęła aparat. Porównałyśmy oba zdjęcia. Bez wątpienia ciemno-niebieska była lepsza. Bez długiego namysłu kupiłyśmy ją. 

- Teraz trzeba dokupić buty i jakąś biżuterię.

- Wiem - uśmiechnęłam się. - Zatem idziemy.

Wybrałyśmy śliczne srebrne buty oraz krótki naszyjnik z koralikami i długie kolczyki z piórami w tych samych kolorach.

O godzinie dwudziestej w końcu dotarłam do domu. Pokazałam mamie wszystko co kupiłam. Była zachwycona. Cały strój bardzo jej się podobał. Razem z mamą zrobiłyśmy popcorn i obejrzałyśmy bardzo ciekawy film. Po dwudziestej drugiej wykąpałam się, ubrałam w pidżamę i poszłam spać. 

Wstałam o ósmej rano. Miałam czas do jedenastej. Zjadłam śniadanie i umyłam się. Swoje brązowe loki związałam w koka, nie malowałam się. Ubrałam się w szare dresy i białą koszulkę. Cały czas myślałam o makijażu i fryzurze na moją osiemnastkę. Weszłam na pocztę i sprawdziłam czy na pewno wszystkie osoby przyjdą. Do wczoraj ostateczną decyzje. Na szczęście nikogo nie zabraknie. Bardzo się z tego powodu cieszyłam.

O jedenastej przyszła Agata.

- Ubrać tą czy tą? - Zapytała wskazując na dwie sukienki.

- Hmm... - zamyśliłam się. - Ta kremowa jest śliczna, ale musiałabym cię w niej zobaczyć, bo obawiam się, że będziesz w niej wyglądała jakbyś była w ciąży. 

- No właśnie też tak myślałam, ale jak byśmy dodały jakiś brązowy pasek to chyba by nie było aż tak źle, co?

- A będzie ci tak wygodnie?

Rozmowa ciągnęła się jeszcze bardzo długo. W końcu zdecydowałyśmy się, że pożyczę jej moją zieloną sukienkę na jedno ramię, a do tego ubierze czarne bolerko z krótkim rękawem.

O godzinie jedenastej trzydzieści wzięłyśmy się za nagrywanie piosenek. Postawiłyśmy na piosenki taneczne. Nie ukrywam, że zgrałyśmy parę piosenek disco-polo, ponieważ przy nich zawsze wszyscy najlepiej się bawią. Raczej starałyśmy się też zgrywać stare letnie hity.

O dwunastej wzięłyśmy się za ustalanie jakie fryzury i makijaże zrobimy. Zdaniem Agaty najładniej mi będzie w lekkim smoky eyes. Potwierdziłam i wykonałyśmy taki makijaż. Wyglądał świetnie i zdecydowanie pasował. Ja Agacie zaproponowałam, lekki makijaż. Lekko pomalowane oczy zielonym cieniem do powiek i eyelinerem. Całość wyglądała naprawdę świetnie. 

Jeżeli chodzi o fryzury to Agata będzie miała wyprostowane włosy i zapiętą u góry grzywkę, a ja wszystkie włosy na prawym boku. Moje loki będą się prezentować genialnie.

___________________________________________________________

Jak wam się podoba dzisiejszy rozdział? :D

ROZDZIAŁ 6

- Zostaw to! - krzyknęłam śmiejąc się i jednocześnie próbując wyrwać Agacie z ręki mój telefon.
- Nie! Muszę wiedzieć co tam napisałaś!
- No nic takiego. Daj spokój i oddaj telefon. - ładnie poprosiłam i wyciągnęłam rękę.
- No dobra - Agata wywróciła oczami i posłusznie oddała mi telefon. - Ale i tak się dowiem co tam napisałaś.
- Powodzenia - uśmiechnęłam się.

Układanie planu pod tytułem "jak spędzamy sobotę?" szło całkiem dobrze.
- No dobra - zaczęłam - czyli tak. O jedenastej widzimy się u mnie. Szykowanie stroju.
- Trzeba jeszcze muzykę zgrać.
- Okej. To po stroju jest muzyka. Godzina... jedenasta trzydzieści?
- Może być. O dwunastej w takim razie planowanie makijażu i fryzury.
- Dobra... Czyli około czternastej "przerwa obiadowa"?
- Spoko. Pójdziemy do jakieś pizzerii.
- Okej o piętnastej trzydzieści powrót i szykowanie się na imprezę.
- Chyba gotowe.
- Raczej... - obie byłyśmy już wykończone.
- Późno już. Muszę iść do domu.
Zeszłyśmy na dół. Agata ubrała swój czarny płaszcz i niebieskie buty.
- To pa pa - powiedziała. - Widzimy się jutro w szkole.
- No pa pa - przytuliłam ją. - Nie zapomnij, że jutro po lekcjach idziemy na zakupy.
- Pamiętam. To pa.
- Pa.

Mamy jeszcze nie było w domu, a mi się przypomniało, że muszę jeszcze zrobić lekcje i się pouczyć. Byłam jednak na to za bardzo zmęczona. Jutro później zaczynam lekcje, więc wszystko zrobię rano. teraz idę spać.




W końcu piątek. A jutro moje urodziny. Dzisiaj z Agatą idę na zakupy wybrać odpowiednią sukienkę na moją osiemnastkę. Już się nie mogę doczekać. Dzisiaj lekcje zaczynają się o godzinie ósmej pięćdziesiąt pięć, więc od ósmej ostro zakuwam.

W szkole znowu byłam wcześnie. Siedziałam przed klasą, słuchałam muzyki i uczyłam, kiedy nagle z klasy obok wyszedł, znany w całej szkole, mój kolega.
- Siemano! - krzyknął do mnie tak głośno, że słyszało go chyba cała szkoła.
- Hej - wstałam i się przywitałam. - Jaką masz teraz lekcje?
- Biologię.
- Znowu cię z klasy wyrzuciła? - zaśmiałam się. - Co tym razem zrobiłeś?
- Sam chciałbym wiedzieć.
- Jasne, jasne... Przyznaj się.
- Była cisza w klasie, nagle zaczęła się na mnie drzeć, że mam wyjść z klasy, bo już mnie nie chce więcej widzieć.
- A tak na serio?
- Mówię ci jak było. Musisz się jej zapytać.
W tym momencie pani od bilogi wyszła z klasy i Karol musiał wrócić na lekcje.

Dzień w szkole mijał spokojnie, bez żadnych konfliktów, niespodzianek... po prostu szara rzeczywistość. Na ostatniej przerwie zaczęłyśmy z koleżankami omawiać jak mniej więcej ma wyglądać mój strój.
- Myślałam o czarnej sukience - powiedziałam.
- Czarna nie... - stwierdziła Kamila. - Ubierz się bardziej na kolorowo.
- W sumie to granatowy by ci bardzo pasował - dodała Agata.
- Granatowy może być - potwierdziłam z uśmiechem.
Rozmowa ciągnęła się aż do końca przerwy. Nie zdecydowałyśmy się na żaden konkretny strój. Po szkole razem Agatą poszłyśmy do centrum handlowego niedaleko naszej szkoły poszukać dla mnie idealnej sukienki.

______________________________________________________________
No to został nam już tylko czwartek i piątek, cieszycie się?

ROZDZIAŁ 5

Zaspałam na pierwszą lekcję... Uczyłam się całą noc na sprawdzian z historii. Obudziła mnie Agata, która zadzwoniła do mnie na przerwie z pytaniem "dlaczego nie ma mnie w szkole?". Musiałam jednak wstać, uszykować się i wyjść do szkoły. W końcu cała noc nauki nie mogła pójść na marne. Myślę że dobrze napisałam ten sprawdzian. Nie był trudny. Moja wychowawczyni krzyczała na mnie, że nie było mnie na dwóch pierwszych lekcjach. Sądziła, że wagaruję i już dzwoniła do mojej mamy.

Nie chciało mi się tego dnia wracać do domu. Poszłam, więc do Agaty. Odrobiłyśmy razem lekcje, pouczyłyśmy się, obejrzałyśmy film i malowałyśmy paznokcie świetnie się przy tym wszystkim bawiąc. O dwudziestej pierwszej zadzwoniła do mnie mama, że mam już wracać do domu.

Chociaż nie chciałam, to jednak wróciłam do domu, w którym czekała już na mnie mama.
- Dlaczego nie byłaś na dwóch lekcjach? - zapytała ostrym tonem.
- Zaspałam.
- Na pewno? Czy po prostu nie chciało ci się przyjść na wf i matematykę?
- Mamo przysięgam! Zaspałam.
- Ostatni raz. Za dwa tydzień jest wywiadówka. Jeżeli twoje oceny, chociaż w małym stopniu się nie poprawię to lepiej mi się nie pokazuj. Musisz zrozumieć, że to już ostatni rok. Wytrzymaj te parę miesięcy. Napisz maturę. Nie musisz jej zdać. Ja ci się nie uda to trudno. Najważniejsze abyś skończyła szkołę.
Patrzyłam tylko na mamę i przytakiwałam. Kiedy skończyła swój "wykład" poszłam do pokoju.

Nic mi się nie chciało. Otworzyłam jakiś album ze zdjęciami z gimnazjum. Znowu płakałam oglądając moje zdjęcia z Emilką...




Wiem, że dzisiaj czeka mnie całkiem ciekawy dzień. Już w sobotę moje urodziny. Dzisiaj po szkole spotykam się więc z Agatą u mnie w domu i ustalamy cały sobotni plan. Z pewnością będzie dużo zabawy przy tym. Najpierw jednak trzeba przetrwać dzień w szkole. Dzisiaj na szczęście kończę już o 13.30.

Do szkoły przyjechałam wcześniej niż zwykle. Z mojej klasy jeszcze nikogo nie było. Zostawiłam torbę w szafce i postanowiłam pójść do pobliskiego sklepiku po śniadanie. Po drodze spotkałam koleżankę z innej klasy.
- Cześć - przywitałam się. - Dawno cię w szkole nie widziałam.
- Chora byłam. Fajna koszulka - powiedziała dokładnie oglądając moją koszulkę ombre.
- Dzięki - uśmiechnęłam się. - Zawsze lubiłaś takie wzory, nie?
- No pewnie. Ale zamówiłam już sobie taką bluzę.
- To na pewno ładna jest.
- Jest świetna. A tak w ogóle to wszystkiego najlepszego, bo ty urodziny masz niedługo nie?
- W sobotę, ale dzięki. Czemu ty już w szkole jesteś?
- Bo nikt mi nie powiedział, że nie mamy pierwszej lekcji.
Porozmawiałyśmy ze sobą jeszcze trochę i każda poszła w swoją stronę.

Po szkole razem z Agatą poszłyśmy prosto do mojego domu.
- Zapraszam - powiedziałam wpuszczając ją do domu.
- Dziękuję - uśmiechnęła się i weszła jak prawdziwa dama.
- Chcesz coś do picia?
- Nie dzięki. Idziemy ustalać plan? Bo ja już się nie mogę doczekać.
- No ja też.
- To już. Idziemy do pokoju - uśmiechnęła się i obie poszłyśmy do mojego pokoju.

____________________________________________________________________

Dopiero wtorek ...

ROZDZIAŁ 4

Dzisiaj czeka mnie kolejny nudny dzień. Z rana jeszcze trochę żyłam wczorajszymi gokartami, jednak trzeba si ę wziąć w garść i pomyśleć o szkole. Niestety moje oceny od początku tego roku szkolnego nie wyglądają najlepiej. Wczoraj już mi się nie chciało za bardzo uczyć, bo było za późno. Od dzisiaj jednak biorę się za siebie. W końcu jestem w klasie maturalnej, a niedługo próbne testy...

Dzień w szkole minął spokojnie. Nic specjalnego się nie wydarzyło. Umówiłam się z Agatą w kawiarni obok mojego domu na szesnastą. Lekcje dzisiaj kończyłam o trzynastej, więc zjadłam obiad, odrobiłam lekcje, poprawiłam lekko makijaż i zastanawiałam się w co się ubrać. Przebieram się chyba ze dwadzieścia razy. W końcu zdecydowałam, że ubiorę turkusowe dżinsy, białą koszulkę z czarnym napisem w stylu graffiti, zapinany szary sweterek oraz szare baleriny.

O szesnastej byłam już w kawiarni. Ku mojemu zdziwieniu Agata już była.
- Cześć - przytuliłam ją. - Co ty ostatnio taka punktualna się zrobiłaś?
- Walczę z moim spóźnianiem się - uśmiechnęła się.
- W sumie to najwyższy czas - wyszczerzyłam się.
Zamówiłyśmy dwie kawy i sernik. Były pyszne.
- A tak w ogóle - zaczęła Agata. - Miałaś mi dzisiaj powiedzieć o co chodziło wczoraj z tym Patrykiem.
Opowiedziałam jej całą długą historię. Nie wierzyła w to co mówię. Przeprosiła mnie za to zajście. Teraz sama miała ochotę po prostu zabić Patryka za to co zrobił Emilii. Nie ukrywam, że momentami leciały mi łzy kiedy to mówiłam.
- Naprawdę przepraszam. Gdybym wiedziała to w życiu bym go tam nie przyprowadziła.
- Nie ma o czym mówić. W końcu o niczym nie wiedziałaś.
Długo tak ze sobą jeszcze rozmawiałyśmy.

Dopiero o dziewiętnastej byłam w domu. Mama już na mnie czekała.
- Twoja wychowawczyni do mnie dzwoniła - powiedziała niezbyt przyjemnym głosem.
- Po co? - zapytałam zdenerwowana.
- Widziałaś swoje oceny? Co się z tobą dzieje? Geniuszem może nie jesteś, ale zawsze miałaś chociaż te  czwórki. A teraz ledwo na trójki piszesz.
- Trójka to też dobra ocena.
- A ile masz tych trójek? Jedną? Dwie? I to są twoje najlepsze oceny w tym roku! Weź się w końcu do roboty! Co się z tobą dzieje?! Coś jest nie tak?!
- Mamo wszystko w porządku. Idę się uczyć.
Szybko poszłam do swojego pokoju. Nie miałam ochoty dalej ciągnąć tej rozmowy.

Wiem jakie mam oceny. Wiem, że nie są najlepsze i należy się poprawić. Nie rozumiem po co z tym od razu dzwonić do mojej mamy?

__________________________________________________________
Jak wam minął poniedziałek?

ROZDZIAŁ 3

Jadąc cały czas myślałam co to za niespodzianka. Próbowałam zmusić tatę do tego aby mi to powiedział, ale nic nie mówił. Postanowił trzymać mnie w napięciu do samego końca. Po godzinie drogi dotarliśmy do Poznania. Nie miałam pojęcia po co tam przyjechaliśmy. Wjechaliśmy na parking jakiegoś ogromnego budynku.
- Gdzie my jesteśmy? - zapytałam zaciekawiona.
- Zgadnij. Zawsze chciałaś tu być. Odkąd interesujesz się Formułą 1 twoim marzeniem jest tutaj przyjechać. W naszym mieście nie ma czegoś takiego, ale gdyby było z pewnością spędzałabyś tam każdą wolną chwilę.
- Gokarty... - powiedziałam rozmarzona. Tata przytaknął.

Wysiedliśmy z samochodu i poszliśmy w stronę wejścia do budynku. Teraz byłam już cała podekscytowana. Zawsze chciałam tam pojechać! Spokojnie mogę powiedzieć, że jedno z moich wielu marzeń właśnie się spełnia.

Jak weszliśmy do budynku nie wiedziałam co mam robić. Weszłam do małego pomieszczenia. Zdjęłam kurtkę i powiesiłam ją na wieszaku. Najpierw było omówienie trasy z instruktorem, potem założyłam niebieski kombinezon i czarno-niebieski kask. Dostałam "samochód" z numerem jeden, z czego oczywiście byłam bardzo zadowolona i powtarzałam to z milion razy. Było ciężko, ale udało mi się wygrać z tatą.

Po dwudziestej pierwszej byłam już w domu.
- Cześć mamo! - krzyknęłam wchodząc do domu.
- W końcu przyjechałaś! Co tak długo was nie było?
- Zatrzymaliśmy się jeszcze w paru miejscach. Ale było cudownie!
- Wiedziałam, że ci się spodoba.

Porozmawiałam jeszcze trochę z mamą i poszłam do pokoju odrabiać lekcje. Wyciągnęłam książkę od historii i nagle zaczął dzwonić mój telefon. Agata.
- Haloooo? - powiedziałam.
- Słyszę, że humor się poprawił - powiedziała szczęśliwa. - Co to za niespodzianka była?
- Tata w końcu mnie na gokarty zabrał.
- Aaaaa.... Mogłam się domyślić.
- Słuchaj muszę jeszcze odrobić lekcje, bo przed chwilą wróciłam do domu, więc pa pa. Za godzinę zadzwonię obiecuję.
- No dobra. Czekam. Pa pa.

Rozłączyłam się i zaczęłam robić pracę domową. Po godzinie tak jak obiecałam zadzwoniłam do Agaty. Długo ze sobą rozmawiałyśmy. W końcu cała zmęczona i wyczerpana po ciężkim dniu poszłam się wykąpać i położyłam się spać. Dzień z całą pewnością, mimo fatalnego początku, zaliczam do udanych.

_____________________________________________________________
No i koniec weekendu :c

Jejejejejej !!!!
SEBASTIAN VETTEL NAJMŁODSZYM TRZYKROTNYM MISTRZEM ŚWIATA !!!!

OGROMNE GRATULACJE !!!

ROZDZIAŁ 2

Wstałam o szóstej rano. Cały czas myślałam o niespodziance od taty. Niestety muszę na nią długo czekać, ponieważ lekcje kończę dopiero o czternastej trzydzieści, a u taty będę po piętnastej. Nie wiem czy zdołam dzisiaj skupić się na lekcjach. Umyłam się, zjadłam śniadanie i spakowałam się do szkoły. Otworzyłam szafę i zupełnie nie wiedziałam w co się ubrać. Długo myślałam i stwierdziłam, że ubiorę czarny sweterek z kokardką, niebieskie dżinsy i czarno-złote buty. Czekałam jeszcze około dziesięciu minut na mamę. Do szkoły mam daleko, ponieważ mieszkam w małej miejscowości.

Przed ósmą byłam już w szkole. Poszłam do szafki włożyć mój ciemno niebieski płaszcz. Zdziwiłam się kiedy obok mnie stanęła Agata.
- Cześć - przytuliłam ją. - A ty co tak wcześnie w szkole? Zwykle to ja jestem pierwsza - uśmiechnęłam się.
- A wiesz... Dzisiaj mnie mama podwiozła, więc jestem wcześniej - uśmiechnęła się.
- Musimy odwołać dzisiejsze spotkanie.
- Co? Czemu? - Agata zrobiła smutną minę.
- Po lekcjach muszę iść do taty. Przygotował dla mnie jakąś niespodziankę.
- No trudno. Spotkamy się jutro. A tak w ogóle to ktoś na ciebie czeka przed klasą - uśmiechnęła się.
- Kto? - zapytałam zdziwiona.
- Zobaczysz.

Poszłam z Agatą pod salę dwieście dwanaście, w której miałam teraz matematykę. Nie miałam pojęcia kto na mnie czeka. W tym momencie nic mądrego nie przychodziło mi do głowy. Kiedy weszłam na drugie piętro nie wierzyłam własnym oczom. Stałam nagle nie ruchomo nie wiedząc co zrobić.
- No chodź. Nie bój się - powiedziała do mnie Agata.
Nie miałam najmniejszej ochoty tam iść. Zawróciłam i szybko poszłam usiąść na najbliższą ławkę. Nagle poczułam jak ktoś mnie obejmuje. Odwróciłam się i stało się to czego najbardziej się obawiałam. Za mną stał Patryk, z którym, nie mając już wyjścia, musiałam porozmawiać.
- Czemu tak przede mną uciekasz? - zapytał uśmiechając się.
- Przepraszam, ale... nie mam ochoty na rozmowę.
- Zaczekaj - chwycił mnie za rękę. - Musimy w końcu o tym porozmawiać. Na prawdę chcę z tobą chodzić.
- A możesz mi wytłumaczyć dlaczego? Bo dawno nikogo nie miałeś? Bo chcesz się pochwalić kolegom?
- Wcale nie. Podobasz mi się, jesteś fajna, interesujesz się sportem jak mało która dziewczyna.
- Ale ja nie chcę z tobą chodzić. Nigdy nie zapomnę co zrobiłeś Emilii. To właśnie przez ciebie ona teraz nie żyje. Przez ciebie straciłam moją najlepszą przyjaciółkę. Nigdy ci tego nie zapomnę - szybko odwróciłam się i poszłam do łazienki. Zaczęłam płakać.

Przypomniałam sobie Emile, która od przedszkola była moją najlepszą przyjaciółką. Zmarła, popełniła samobójstwo, przez Patryka. Zdradzał ją, a potem się z niej naśmiewał i wymyślał jakieś głupie plotki. Emila tego nie wytrzymała. Nie mogłam się z kimś takim spotykać. Nigdy w życiu. Agata o niczym nie wiedziała. Nie lubiłam o tym nikomu mówić, a to działo się w poprzedniej szkole. Zanim ją poznałam.

Cały dzień w szkole byłam smutna. Obiecałam Agacie, że jak jutro się spotkamy to wszystko jej opowiem. W drodze do taty cały czas myślałam o niespodziance. Nie wiem czy będę w stanie się z niej cieszyć. Patryk zepsuł mi humor na cały dzień.

Dziesięć po piętnastej byłam już u taty.
- Cześć - mocno go przytuliłam.
- Cześć słoneczko. Dawno cię nie widziałem. Nic się nie zmieniłaś - uśmiechnął się.
- Możesz mi już powiedzieć co to za niespodzianka?
- Wsiadaj do samochodu. Pojedziemy gdzieś.
- Ale najpierw mi powiedz - uśmiechnęłam się.
- Do ostatniej chwili nie dowiesz się co to jest - wyszczerzył się i wsiadł do samochodu.

__________________________________________________

Jak wam mija sobota? Macie jakieś plany na weekend? ;D

ROZDZIAŁ 1

Zbliża się wyjątkowy dla mnie dzień. Przygotowania do niego trwają od ponad miesiąca. Dwudziesty października był coraz bliżej. Moje osiemnaste urodziny mam zamiar spędzić w gronie najbliższych znajomych, przyjaciół oraz rodziny. Nowy klub, który otworzono w te wakacje jest idealnym miejscem, aby je tam spędzić. Najpierw jednak czeka mnie tydzień ciężkiej pracy i przygotowań. Chcę aby większość była zapięta na ostatni guzik jeszcze w ten weekend.

Po obejrzeniu wyścigu o GP Korei, którą wygrał Sebastian Vettel z czego jestem bardzo zadowolona, ponieważ prowadzi teraz w klasyfikacji generalnej, spotykam się z moją przyjaciółką Agatą, aby omówić kwestię stroju na mojej imprezie urodzinowej. Miała być o godzinie osiemnastej, ale jak zwykle się spóźnia. W tym czasie zamówiłam pizzę. Kiedy usłyszałam dzwonek do drzwi od razu pobiegłam i je otworzyłam.
- Cześć! - krzyknęła Agata i weszła do mojego domu. - Przepraszam, że się spóźniłam, ale wiesz... musiałam jeszcze...
- Dobra nie tłumacz się - przerwałam jej uśmiechając się. - Jestem już przyzwyczajona do tego, że ciągle się spóźniasz.
- Obiecuję, że to ostatni raz - uśmiechnęła się i mnie przytuliła.

Agata ściągnęła kurtkę i poszłyśmy do mojego pokoju.
- A więc... - zaczęła Agata wyciągając coś z torby. - Tak jak chciałaś przyniosłam ciuchy, które chciałabym założyć na imprezę.
- Wzięłaś tą beżową bluzkę? Jest cudowna.
- No pewnie, że wzięłam - powiedziała uśmiechając się.
Ta bluzka była naprawdę śliczna. Beżowa, na grubych ramiączkach i zwiewna. Sprawiała wrażenie delikatnej i to mi się w niej najbardziej podobało.
- To dalej - powiedziałam. - Bierz te ciuchy i do łazienki się przebrać.
Agata posłuchała mnie i poszła do łazienki. Ja w tym czasie związałam moje długie brązowe włosy w koka i przygotowałam mój strój na osiemnastkę.
- Madzia! - usłyszałam krzyk Agaty dochodzący z łazienki.
Poszłam tam i weszłam do środka.
- Zapniesz? - zapytała wskazują na śliczny łańcuszek.
- Dawaj - uśmiechnęłam się i odgarnęłam na bok jej blond loki. - A tak w ogóle to skąd masz taki ładny łańcuszek?
- Dostałam... - powiedziała podejrzanie się uśmiechając.
- Od kogo?! - zapytałam ostro, a jednocześnie się śmiejąc.
- Kolegi... - spojrzałam na nią zdziwiona.
- Masz chłopaka i o niczym mi nie powiedziałaś?!
- Jutro go poznasz. Obiecuję.
- No mam nadzieję.

Po dwóch godzinach nasze stroje są już gotowe. Została nam jeszcze kwestia makijażu, ale jest już w pół do dziewiątej i nic mam się nie chce. Stwierdziłyśmy, że zrobimy popcorn, zjemy pozostałą część pizzy i obejrzymy jakiś film. Padło na film "Sala Samobójców". Mimo że każda z nas oglądało go już z milion razy obie miałyśmy wielką ochotę zrobić to jeszcze raz.

Po filmie Agata poszła do domu. Ja przebrałam się w moją turkusową piżamę w srebrne prawie niewidoczne serduszka i położyłam się na łóżku. Wzięłam książkę pt. "Ty, ja i fejs" i czekając na mamę, która powinna zaraz przyjść zaczęłam czytać.

Po upływie nie całych dwudziestu minut do domu przyszła mama.
- Cześć Madziu - podeszła i pocałowała mnie w czoło. - Czemu jeszcze nie śpisz? Jutro musisz iść do szkoły.
- Nie jestem bardzo śpiąca.
- Ale jest już późno. Idź spać, bo jutro czeka cię ciężki dzień. Tata ma dla ciebie niespodziankę i prosił abyś po szkole do niego poszła.
- Jaką niespodziankę? - od razu się ożywiłam.
- Nie mogę ci powiedzieć - mama uśmiechnęła się. - Niespodzianka to niespodzianka. Ale jestem pewna, że ci się spodoba. A teraz idź spać.
- Kurczę nie mogę się doczekać. Kocham niespodzianki!

___________________________________________________________________

Jak wam się podoba pierwszy rozdział? Proszę o szczere opinie w komentarzach ;D